Kategorie
Historia neonów

Historia jednego zdjęcia: neon peronowy „Kraków” na Dworcu Głównym PKP (1967)

W latach 60. XX wieku na dworcach kolejowych w Polsce zaczęły pojawiać się planowo i w znacznych ilościach neony informacyjne. Montowane były na dworcowych budynkach, na dachach, nad wejściami, wewnątrz budynków oraz na peronach. Proces ten w latach 70. był na tyle masowy, że PKP nie podzlecało już wykonywania i montażu neonów firmom zewnętrznym ale zbudowało swoje własne neonownie. Podobno każda Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych miała swoją własną fabrykę neonów (i innych znaków z podswietleniem lub bez), a niektóre z nich przetrwały do XXI wieku.

Neony krakowskich dworców kolejowych są udokumentowane dość słabo. Poniższe zdjęcie jest jedynym znanym dziś (stan na 2021 rok), które ilustruje neon peronowy „Kraków”. Zdjęcie wykonane przez francuskiego fotografa Louisa Pilloux, opublikowane zostało w czasopiśmie „La Vie du Rail” z 1967 roku (nr 1124). W tym czasie na Dworcu Głównym w Krakowie było wiele innych neonów, z których tylko część udało się poznać i opisać.

Krakowskie neony

Przyjrzyjmy się najpierw lokomotywie, która króluje na pierwszym planie. Jest to lokomotywa nowej konstrukcji EU07 o wyjątkowym numerze fabrycznym „001”! Egzemplarz ten zbudowany został w 1963 roku, natomiast po przejściu niezbędnych testów i homologacji  10.06.1965 został przydzielony do MD Kraków Prokocim. Na zdjęciu lokomotywa prowadzi rejsowy pociąg pospieszny z Krakowa do Warszawy, który właśnie odjeżdża z peronu. Obecność fotografa w tej chwili i w tym dokładnie miejscu, zapewne nie była przypadkowa, przecież do wykonania dobrego zdjęcia trzeba się przygotować, całkiem możliwe, że postaci obecne w kadrze nie znajdują się na peronie przypadkowo, ale zostały poproszone do pozowania 😉

Jaki był dalszy los tej lokomotywy? Otóż dość szybko, bo już w 1968 roku została przeniesiona do MD Dębica i tam służyła przez kolejne 3 dekady. 25 grudnia 1998 ze względu na nieopłacalność naprawy została skreślona ze stanu i przekazana do skansenu w Chabówce jako nieczynny eksponat. 22 czerwca 2013 przeszła w lokomotywowni Czechowice Dziedzice ostatnią renowację. Niestety skansen w Chabówce eksponuje lokomotywy pod gołym niebem i obecnie lokomotywa ta nie prezentuje się już tak ładnie jak bezpośrednio po renowacji.

Wróćmy teraz do neonu „Kraków”. Są to typowe litery blokowe 3D, montowane na konstrukcji dachowej przytwierdzonej do zadaszenia peronu. Litery są dość spore, mogą mieć nawet 2 metry wysokości. Na niebieskich literach widać białe rurki – to zrozumiałe, bo w zasadzie wszystkie luminofory są w stanie „nieświecącym” białe. Natomiast w jakim kolorze świecił neon? Zgaduję że na biało (chłodny biały), ale może ktoś pamięta?

Kategorie
Historia neonów

Krakowska prasa pisze w 1969 o problemach z neonami

Echo Krakowa z lutego 1969 roku informuje, że wprawdzie w Krakowie znajduje się aż 350 neonów, natomiast ich stan techniczny i walory artystyczne dalekie są od oczekiwanych. Sprawę tę postanowiono skierować do nadzoru i właściwego planowania dalszej „neonizacji” Krakowa, do Miejskiego Biura Projektów. Przykładem kompleksowej „neonizacji miasta”, o której wspomina dziennikarz było ozdobienie elewacji domu handlowego „Hermes” (os. Ugorek-Wieczysta) aż 9 neonami!

Czym rozświetlić podwawelski gród czyli o świetlnych wizytówkach miasta

O neonach mówi się często, że są świetlnymi wizytówkami miasta. Służą już nie tylko ce­lom reklamowym, lecz stanowią efektowne akcenty w miejskiej urbanistyce. Od ich usytuowania zależy wiele, chociaż nie zawsze sobie z tego zdajemy sprawę.

Mamy na terenie Krakowa i Nowej Huty ok. 350 neonów re­klamowych. W fachowym przeliczeniu oznacza to 20 tys. m bieżących rurek, z których pre­paruje się mniej lub bardziej efektowne kompozycje świetlne, zdobiące sklepy, przedsiębior­stwa i zakłady użyteczności publicznej. Owe reklamy co praw­da, swoim wyglądem budzą nie­kiedy zgrozę, ale i w tej mierze wiele się już zmieniło na lep­sze. Sprawę oświetlenia przesta­no wreszcie traktować po macoszemu a coraz większą wagę zaczyna się przywiązywać nie tylko do projektowania poszcze­gólnych neonów, lecz również ich właściwego usytuowania, aby wspólnie z innymi tworzyły pewną kolorystyczną i kompozy­cyjną całość.

Jak z tego wynika, zakładanie instalacji neonowej wg własne­go „widzimisię”, bez niezbędnej porady plastyka czy architekta, bywa zupełnym nieporozumie­niem. A przyznać należy, że w wielu wypadkach odbywa się to w sposób dowolny, niekiedy wręcz przypadkowy. Wynika to po części z faktu zatwierdzania projektów reklam neonowych na szczeblu dzielnicowych wy­działów architektury, co siłą rzeczy utrudnia projektowanie kompleksowe. Niedoskonałość techniczną sprzętu odbija się na Miejskiej,,jakości instalowanych neonów, które (jak w przypadku coraz częściej stosowanej reklamy ru­chomej) wymagają nie tylko precyzyjnego wykonania lecz również stałej konserwacji.

Te wymogi nie są możliwe do uzyskania dla Przedsiębiorstwa Usług Reklamowych „.Reklama”, które m. in. zajmuje się tzw. neonizacją miasta. Ciągle wzrastającym zapotrzebowaniu prze­ciwstawia się iście chałupnicze metody i warunki pracy, w nie­mniej prowizorycznych warun­kach lokalowych. Odbija się to w sposób oczywisty na trwałoś­ci i wyglądzie estetycznym neo­nów, co w ostateczności prowa­dzi do awarii po kilkumiesięcz­nym nieraz okresie eksploata­cyjnym. Niemałą też winę po­noszą pracownicy odpowiedzial­ni za konserwację świetlnych urządzeń reklamowych, zapomi­nając o swoich zasadniczych po­winnościach.

Po raz pierwszy ze sprawa poprawy oświetlenia neonowego wystąpiło Zjednoczenie Gospo­darki Komunalnej już podczas ubiegłorocznej majowej narady. Orzeczono, że krakowskie neony są nie tylko mało efektowne lecz również pozbawione tzw. zegarów, sterujących i niewłaś­ciwie konserwowane. Sprawę generalnej neonizacji powierzo­no Miejskiemu Biuru Projek­tów. Po sporządzeniu założeń ogólnych i odnośnych projektów, sprawę przejmie powołany spe­cjalnie ośrodek dyspozycyjny, który będzie koordynował i za­twierdzał usytuowanie oświet­leń reklamowych. Dołożenie starań, aby stosować najnowsze osiągnięcia w zakresie instalacji neonów, powinno wpłynąć na poprawę ich jakości i trwałość.

Generalną koncepcję oświetleniową powinni sobie wziąć do serca także bezpośredni inwesto­rzy, którzy, często nie grzesząc dobrym gustem, zakładają nad witrynami i portalami swych instytucji kolorowo migające okropności. (pj)

(Echo Krakowa, ROK XXIV Nr 47 (7312), wtorek 25 lutego 1969 r.

Kategorie
Historia neonów Renowacje i rekonstrukcje

Podgórski neon „Księgarnia” zaświeci!

Doskonale neon „Księgarnia” z ul. Kalwaryjskie ma szanse zaświecić po kilku dekadach. Sukcesem zakończyła się zbiórka publiczna na ten cel (produkcja rurek neonowych, montaż) zorganizowana przez Stowarzyszenie Podgórze. Niestety po tym, gdy neon musiał zostać zdemontowany z elewacji kamienicy (remont kamienicy, likwidacja księgarni) neon zdeponowany jest (po 1. etapie konserwacji) w oddziale podgórskim Muzeum Krakowa. Tam też będzie zmontowany i wyeksponowany.

Neon ten powstał najprawdopodobniej na pocz. lat 70. XX wieku, w ramach akcji tzw. „neonizacji miasta”, o której pisała krakowska prasa.