Krakowskie neony jako zjawisko z pogranicza inżynierii, marketingu, historii sztuki, małej architektury i punktu orientacyjnego w miejskiej przestrzeni nie doczekały się do dziś syntetycznego całościowego opracowania. Istnieje jedno wydawnictwo książkowe, które zbiera wiedzę na temat neonów z jednej „dużej” dzielnicy – Nowej Huty. Wydany w grudniu 2022 r. przez Ośrodek Kultury im. C. K. Norwida „Przewodnik po neonach Nowej Huty” zawiera obszerny tabelaryczny inwentarz (ponad 200 neonów!) z podstawowymi informacjami (adres, rok powstania, kolory itp.), które udało się zdobyć kwerendą, wywiadami i analiza fotografii. Zawiera też kilkadziesiąt mikro-esejów o wybranych, tych najciekawszych neonach Nowej Huty.
W krakowskiej prasie można odszukać kilkadziesiąt artykułów, które mają charakter nieco głębszy niż „newsowy”, tym niemniej treści w nich rzadko są pogłębione i konkretne, brakuje liczb, dat, autorów projektów, wykonawców. Brakuje też archiwów, choćby prywatnych, które by dostarczyły tych konkretów, a także brakuje już z przyczyn biologicznych wykonawców tych neonów. O ile nie znajdą się w trakcie profesjonalnych kwerend jakieś materiały archiwalne (np. egzemplarze projektów neonów, które podlegały urzędowym procedurom akceptacji) to te braki w znacznej mierze są już nie do wypełnienia.
Pod koniec lat 60. XX wieku w Krakowie zamontowanych było ok. 350 neonów. Ich liczba lawino wzrosła w latach 70. w trakcie centralnego planu tzw. „neonizacji” miasta. Biorąc pod uwagę, że dość często nowy neon zastępował w danym miejscu jakiś starszy, całkiem możliwe, że w Krakowie w latach 60.-70. XX wieku zamontowanych zostało nawet tysiąc neonów. Z tej liczby, udało się dotąd w zadowalający sposób udokumentować odszukaną ikonografią (głównie czarno-białą, fotografie kolorowe to raptem kilka % ogółu) zaledwie ok. 300-400 neonów. Liczby te są ilustracją stanu wiedzy o krakowskich neonach.